Razlog bistrine i lepote Užičana i Užičanki

583
“Zlatiborske lepote” (fotografija Ilije Lazića)
“Zlatiborske lepote” (fotografija Ilije Lazića)
Zlatiborska suvat
Zlatiborska suvat

Lepote sa ove fotografije Ilije Lazića Zlatibora su dugo bile sakrivene. Kraj besputan i ekonomski nerazvijen. U savremenijim uslovima u drugoj polovini devetnestog veka, Ere su se trudile i ulagale velike napore da pronađu vlastite staze napredka, da krene napred. Imali su nešto specifično – delimičnu pošumljenost koja je omogućavala normalnu vlažnost vazduha, dopiranje ultravioletnih zraka do same zemljine površine, što utiče na formiranje prostranih travnatih pašnjaka, bogatih raznovrsnim lekovitim i mirišljavim biljkama. Nadmorska visina i cvetni suvati, četinarska šuma povoljno su uticali na ljude, naročito na one kojima je bio potreban oporavak.

Crkva u Dobroselici na panou
Crkva u Dobroselici na panou
Unutrašnjost crkve u Dobroselici
Unutrašnjost crkve u Dobroselici

Eto, zato smo mi Ere, Užičani bistri na pretke, koji su se sputili iz zlatiborkih sela u Užice i dalje po belom svetu. Moji su iz Dobroselice, gde i danas svedoči spomenik mom pradedi Vlajku, po kome je moj otac nosio ime. Tu na spomeniku je napomenuto da je to spomen i prababi Breni, koja je sahranjena na Dovarju. Meni je drago što su mi preci iz Dobroselice, a ne iz nekog sela sa epitetom zlo-selica…

Spomen pradedi Vlajku Kovačevićeviću
Spomen pradedi Vlajku Kovačevićeviću
Sa druge strane naglašeno da je i za Brenu, koja je sahranjena na Dovarju
Sa druge strane naglašeno da je i za Brenu, koja je sahranjena na Dovarju