Aleksića most

1470
Plato kod Alesića mosta i gostionica "Bosna"
Plato kod Alesića mosta i gostionica “Bosna”

Na samoj međi Aleksića mosta i Koštice, na blagoj okuci, postoji i danas kuća u čijem se prizemlju nalazila “Aleksića kafana”, porodice Dušana i Dragice Aleksić, glavnih “krivaca” zašto ovaj deo grada i danas nosi naziv „Aleksića most“. To je bio naziv koji je preko Koštičkog potoka prvobitno označavao pešački i kolski prelaz, kasnije most. Vremenom je ovaj naziv Aleksića most obuhvatio širi deo užičke varoši. Tu u delu donjeg toka Koštičkog potoka, ispod Koštice na raskršću, u tursko vreme su se dodirivale tri mahale: Džindžifin, Koštiška i Ciganska. Na prostoru pored današnjeg mosta bila je Koštička džamija, duhovno središte sve tri mahale, nekoliko zanatskih i trgovačkih radnji i dućana i Čurugova kafana. Tokom turske vladavine tu preko potoka je postojao kameni most, ali je srušen i razrušen posle odlaska Turaka i poturčenjaka tj. muslimana. Kasnije je izgradio neki Panić drvenu ćupriju na tom pogodnom prelazu, a tokom vremena zbog blizine Aleksića kafane promenio naziv u danas opštepoznati naziv…

"Aleksića most" u vreme kad je dobio ime, u cetralnom delu fotografije Aleksića kafana i most- platica ispred nje
“Aleksića most” u vreme kad je dobio ime, u cetralnom delu fotografije Aleksića kafana i most- platica ispred nje

Pre nego je kroz Košticu prošao put ka Bajnoj Bašti i Bosni, Aleksića most je bio važan objekat na Bosanskom drumu koji je od mosta, uz Terazije, vodio ka Višegradu.

Centar na Aleksića mostu
Centar na Aleksića mostu

Na današnjem prostoru raskršću ulica Dimitrija Tucovića, Kurlagine i Užičke republike su stabene višespratnice sa poslovnim, pretežno trgovinskim prostorom u prizemlju. Pored mosta je 2007. sagrađen tržni centar kompanije „Delta Maksi“.

Deo na Aleksića mostu 2019. (foto Zoran Đurović)
Deo na Aleksića mostu 2019. (foto Zoran Đurović)

Branka Selaković Filipović: „Sećam se autobuske stanice (na mestu sadašnje vojne zgrade) i valjaoničkih autobusa, koje su vozači palili u pola pet ujutru da ih dobro zagreju do polaska (u 5 i 20) radnika na posao. Iza nje najbolju pekaru u gradu, gde se kupovao jogurt na točenje. Točili su ga u litarske flase sa širokim grlom (nešto slično današnjim fruktalovim flašama). Ispred prve konzerve (zgrade) bio je veliki orah, od koga su nam u prvim danima škole ruke uvek bile crne. Pored njega ogroman crni dud. Današnja deca nemaju pojma kako je to dobra voćka. Sve u svemu, bilo je bolje tada, nego sada.

Pogled sa Kurlaginog raskršća
Pogled sa Kurlaginog raskršća